خلاصه تمرین‌های مدل سازی پارت در سالیدورک

در این مقاله خلاصه‌ای از بهترین تمرین‌ها برای مدل سازی پارت ها را ارائه می‌دهیم. لیست‌های بهترین تمرین، مهم هستند زیرا آنها زمینه‌سازی می‌کنند تا از نرم افزار استفاده کنیم. که برای کاربران جدید و کسانی که سعی می‌کنند محدودیت‌های نرم افزار را آزمایش کنند، مفید هستند. تنها پس از اینکه ما به قوانین احترام بگذاریم و بفهمیم که چرا آنها اینقدر مهم هستند، به خوبی خواهیم دانست که (چگونه) آنها را نقض کنیم. 

اما لیست‌های بهترین تمرین نباید نه خیلی ساده و نه خیلی جدی گرفته شوند. آنها قوانین انعطاف پذیری نیستند اما مکان‌های شروع خوش‌بینانه‌ای(conservative) هستند. آنها مفاهیمی هستند که می‌توانید به طور پیش‌فرض از آنها استفاده کنید اما اگر دلایل خوبی داشته باشید، می‌توانند نقض شوند.

قوانین این تمرین‌ها تا حدی تابعی از مدیریت CAD هستند، اما اگر شما یک کاربر CAD هستید، لازم است از این قوانین توصیه شده، همان طور که در شرکت شما اجرا می‌شوند، آگاه باشید. هدف این تمرین‌ها این است که رویه‌ها را طوری استاندارد سازی کنیم که هرکسی در شرکت شما بتواند روی مدل‌های مشابهی، بدون نیاز به اختراع روش ها یا حدس زدن، کار کند. اگر تمام کاربران در شرکت شما متخصص CAD هستند، و هرگز مدلی ایجاد نمی‌کنند که دیگران نتوانند آن را ویرایش(edit) کنند، آنگاه شما به این تمرین‌ها نیازی ندارید. اگر کاربرانی دارید که بین آنها هم افراد حرفه‌ای و هم افراد کم تجربه وجود دارد، پس همه باید تا سطح و مدل تعریف‌شده‌ای مطابق با بهترین تمرین‌های شما آموزش ببینند.

بهترین تمرین ها باید برای دشوارترین وظایف تعریف شوند. ممکن است وسوسه‌انگیز باشد که سعی کنیم همه چیز را با بهترین تمرین‌ها تعریف کنیم، اما در درازمدت، متوجه خواهید شد که محدود کردن بهترین تمرین‌ها، تنها به آنچه ضروری است، کاربردی‌تر است، و مطمئن شوید که همه‌ی چیزهای دیگر در آموزش پوشش داده شده‌اند. در زیر یک لیست از بهترین تمرین‌های پیشنهاد شده، قرار دارد:

◆◆ همیشه برای پارت‌های خود از نام‌های فایل یکتا استفاده کنید. اسمبلی‌های سالیدورک و دراوینگ‌ها، اگر از پارت‌ها با نام‌های یکسانی استفاده کنیم، ممکن است ارجاعات نادرستی را برداشت کنند. 

◆◆ استفاده از ویژگی‌های شخصی(Custom Properties) یک راه عالی برای وارد کردن اطلاعات متنی در پارت‌ها به حساب می‌آید. کاربران می‌توانند این اطلاعات را در بیرون از فایل، با استفاده از اپلیکیشن‌هایی مانند Windows Explorer و SolidWorks Explorer و eDrawings و Product Data Management(PDM) مشاهده کنند. 

◆◆بیاموزید که اسکچ‌ها را با استفاده از رابطه‌های اتوماتیک(automatic) بکشید. 

◆◆ در صورت امکان، از اسکچ‌هایی که کاملاً دایمنشن گذاری شده‌اند استفاده کنید. کاملاً دایمنشن گذاری کردن اسپلاین‌ها(Splines) اغلب نشدنی(impractical) است. 

◆◆ استفاده‌ی خود از قید Fixed را محدود کنید. 

◆◆ در صورت امکان، رابطه‌ها را به جای اضلاع یا وجوه، به اسکچ‌ها یا هندسه مرجع پایدار(stable reference geometry) مانند مبدا یا صفحات استاندارد اضافه کنید. اسکچ‌ها بسیار پایدار‌تر از وجوه(faces)، اضلاع(edges) یا رأس‌های(vertices) مدل هستند، که با کوچکترین تغییر، شناسه(ID) داخلی خود را تغییر می‌دهند و ممکن است با فیلت‌ها، چمفر‌ها، خطوط تقسیم شده(split lines) و غیره کاملاً ناپدید شوند.

◆◆ به اضلاعی که توسط فیلت‌ها یا دیگر فیچرهای آرایشی(cosmetic) یا موقت ایجاد شده‌اند دایمنشن اضافه نکنید. 

◆◆ نام‌هایی به فیچرها، اسکچ‌ها و دایمنشن‌ها اعمال کنید که عملکرد آنها را به طور واضح نشان دهند. 

◆◆ هر موقع که امکان دارد، به جای فیلت‌های اسکچ و پترن‌های اسکچ از فیلت‌های فیچر و پترن‌های فیچر استفاده کنید. 

◆◆ فیلت ها را تا حد امکان در چند فیچر فیلت ترکیب کنید. این همچنین به ما امکان می‌دهد تا فیلت‌هایی که نیاز دارند به طور جداگانه کنترل شوند، را کنترل کنیم. مانند فیلت‌هایی که باید برای Finite Element Analysis (FEA) و دراوینگ‌ها و پیکربندی‌های ساده شده یا اضافه شده برای رندر شدن(rendering)، حذف شوند. نکته‌ی منفی این است که عیب‌یابی در فیلت‌هایی که از اضلاع بیشتری استفاده می‌کنند، دشوارتر است.

◆◆ هنگامی که دارید پارت‌های بسیار پیچیده ایجاد می‌کنید یا با اسمبلی‌های بزرگ کار می‌کنید، یک پیکربندی ساده شده ایجاد کنید. 

◆◆ مدل‌سازی با در نظر گرفتن تقارن. تا جای امکان از پترن‌های فیچر و بازتاب(mirror) استفاده کنید.

◆◆ از مقادیر لینک یا متغیرهای سراسری(global) یا ویژگی‌های شخصی، برای کنترل دایمنشن‌های عادی استفاده کنید. 

◆◆ از پیکربندی‌ها نترسید. هنگامی که چندین کانفیگ دارید، آنها را با استفاده از جدول‌های طراحی کنترل کنید و هرگونه برنامه‌نویسی سفارشی یا فیچرهای خودکار را در صفحه گسترده برای سایر کاربران مستند کنید.

◆◆ در صورت امکان، از حالت‌های نمایش(display states) به جای پیکربندی‌ها استفاده کنید.

◆◆ از مدل‌سازی مولتی‌بادی(multibody) برای تکنیک‌های مختلف در درون پارت‌ها استفاده کنید. این بعنوان راهی برای ایجاد کردن اسمبلی‌ها در داخل یک فایل پارت تکی در نظر گرفته نشده است. 

◆◆ فیچرها یا فیلت‌های آرایشی(Cosmetic) به طور خاص، باید در(برای؟) پایین درخت طراحی نگه داشته شوند. این ایده‌ی خوبی است که همه آنها را در یک پوشه قرار دهیم. 

◆◆ از تنظیم Tools ➢ Options ➢ Performance ➢ Verification On Rebuild در ترکیب با دستور Ctrl+Q استفاده کنید تا مدل‌ها را به صورت دوره‌ای و قبل از اینکه آنها را پایان یافته(finished) بخوانیم، چک کنیم. هرچه مدل پیچیده‌تر باشد، یا هرچه برخی از هندسه یا تکنیک‌ها سوال‌برانگیزتر باشند، چک کردن این پارت از اهمیت بیشتری برخوردار است. 

◆◆ همواره تلاش کنید تا هرچه زودتر، خطاها(errors) را در پارت خود تعمیر کنید. خطاها، زمان بازسازی(rebuild) را افزایش می‌دهند و اگر صبر کنید تا خطاهای بیشتری ایجاد شوند، عیب یابی آنها سخت‌تر خواهد شد. 

◆◆ خطاهای فیچر و اسکچ را از بالای درخت طراحی به سمت پایین، عیب یابی کنید. 

◆◆ از اضافه کردن جزئیات غیرضروری اجتناب کنید. بعنوان مثال اهمیتی ندارد که یک سرفیس گره‌خورده را روی یک پارت استیلِ گِرد مدل‌سازی کنیم. مدل‌سازی این جزئیات اضافی در سالیدورک مشکل است؛ و سرعت بازسازی(rebuild) پارت ما را کاهش می‌دهد. و مدل‌سازی آن فایده‌ای ندارد(مگر اینکه شما از این مدل برای نمونه‌سازی سریع(rapid prototype) یا برای ماشین‌کاری قالب برای یک قطعه پلاستیکی که در آن نمی‌توان به عنوان یک فرآیند ثانویه، آج‌زنی(knurling) را اضافه کرد، استفاده کنید). این کار با یک دراوینگ همراه با یک یادداشت بهتر انجام می‌شود. مفهوم مشابهی، به thread و متن اکسترود شده، پترن‌های بسیار بزرگ و دیگر فیچرهایی که جزئیات پیچیده را معرفی می‌کنند اعمال می‌شود. 

◆◆ زیاد به فیچرهای خاص تکیه نکنید. بعنوان مثال، اگر در حال ایجاد مارپیچ(helix) با استفاده از Flex/Twist یا Wrap به جای Sweep باشید، ممکن است بخواهید در روش خود تجدید نظر کنید، مگر اینکه دلیل خوبی برای انجام این کار داشته باشید. 

◆◆ سایز فایل لزوماً یک معیار برای سنجش ناکارآمدی نیست. 

◆◆ درباره‌ی قبول توصیه‌ها یا اطلاعات از انجمن‌های اینترنتی دقت کنید. زیرا ممکن است از مردمی که آنها را نمی‌شناسید، توصیه‌های عالی یا توصیه‌های خطرناک به همراه هر آنچه بین این دو است، دریافت کنید. گاهی اوقات، حتی گروه‌هایی از مردم می‌توانند کاملاً اشتباه کنند. از کسی که به او اعتماد دارید بخواهید ایده‌هایتان را تأیید کند و مثل همیشه، ایده‌هایتان را روی داده‌های کپی‌شده آزمایش کنید تا ببینید آیا مؤثر هستند یا خیر.

اگر مدیر CAD برای یک گروه از کاربران هستید، شاید بخواهید برخی از بهترین نکات تمرین‌ها را در رویه‌های عملیاتی استاندارد برای آنها بگنجانید؛ هرچه تعداد کاربرانی که شما مدیریت می‌کنید بیشتر باشند، بیشتر نیاز دارید تا سیستم خود را استاندارد سازی کنید.