ایجاد پیکربندی ها(Configurations) در سالیدورک

ما می توانیم با استفاده از جعبه ی مکالمه ی Modify  و با استفاده از جدول Configure Feature/Modify Configurations کانفیگ ها را به طور دستی ایجاد کنیم(این موضوع در تصویر 11.4 نشان داده شده است) و یا از طریق جدول های طراحی اکسل-محور؛ 

جدول های طراحی فوق العاده برای موقعیت هایی که بیش از چند کانفیگ یا بیش از چند آیتم کنترل می شوند، مفید است. بعنوان یک تمرین امن می توان گفت که هر زمان که ما از پیکربندی ها استفاده می کنیم و آیتم هایی که کنترل می شوند بتوانند توسط یک جدول طراحی(design table) به کار برده شوند، باید از جدول طراحی، استفاده کنیم. 

(تصویر 11.4 : انتخاب یک پیکربندی از جعبه ی مکالمه ی Modify)

فعلاً می خواهیم به طور دستی به ایجاد و دستکاری کانفیگ ها بپردازیم، تا شما بیشتر با آنها آشنا شوید، بدون اینکه راجع به اکسل و سینتکس design-table نگران باشید. تقریباً در انتهای این فصل، در مورد جدول های طراحی(design tables) بیشتر توضیح خواهیم داد. 

ایجاد یک کانفیگ جدید در سالیدورک

برای ایجاد یک کانفیگ جدید، می توانیم روی آیکون سطح بالایی(top-level) در  ConfigurationManager راست کلیک کنیم؛ این آیکون، از نماد و نام پارت مورد نظر استفاده می کند؛ و سپس گزینه ی Add Configuration را انتخاب کنیم. پیکربندی های جدید، از روی پیکربندی فعال فعلی کپی می شوند. 

اگر روی یک پیکربندی موجود راست-کلیک کنیم، سالیدورک یک کانفیگ مشتق شده(derived config) را ایجاد می کند، که بعداً در این فصل در مورد آن بحث خواهیم کرد. تصویر 11.5 منوی RMB (راست-کلیک) و جعبه ی مکالمه ی Properties را نشان می دهد که می توانیم از آن برای تنظیم کانفیگ جدید استفاده کنیم.

(تصویر 11.5 : ایجاد یک پیکربندی جدید)

استفاده از ویژگی ها(Properties) و گزینه های(Options) پیکربندی ها

اهمیت نام کانفیگ ها عمدتاً به خاطر دسترسی سریع و اهداف سازمانی(organizational purposes) است. توضیح پیکربندی نیز مهم است؛ زیرا می تواند در ConfigurationManager نمایش یابد و حتی در درخت اسمبلی(Assembly tree) نیز نشان داده شود. ما همچنین می توانیم از فیلتر FeatureManager برای جستجوی توضیحات پیکربندی ها استفاده کنیم. 

این وقتی مهم است که نام کانفیگ به جای اینکه توصیفی باشد، به صورت عددی باشد؛ و ما می خواهیم توضیحی در مورد آن ارائه دهیم اما نمی خواهیم آن را در نام کانفیگ مشخص کنیم. توضیح کانفیگ همچنین می تواند در بخش نام فایل در درخت اسمبلی ظاهر شود. 

توضیحات کانفیگ را می توانیم به صورت دستی در جعبه ی مکالمه ی Configuration Properties یا اگر کانفیگ های زیادی برای مدیریت دارید، از طریق یک جدول طراحی(design table) کنترل کنیم. ما می توانیم توضیحات کانفیگ را از طریق منوی RMB (راست کلیک ماوس) نمایش دهیم؛ همان طور که در تصویر 11.6 نشان داده شده است. 

گزینه ی Bill Of Materials (BOM) در Configuration Properties تنظیم شده است تا از نام فایل و نام پیکربندی یا یک نام سفارشی که کاربر مشخص می کند، استفاده شود. ما می توانیم این تنظیم را با یک تمپلیت ذخیره کنیم.  ما از طریق ترکیبی از Configuration Properties و Advanced Options کنترل پیکربندی ها را به دست می آوریم؛ که در ادامه به آن می پردازیم. 

(تصویر 11.6 : فعال کردن توضیحات پیکربندی ها)

بهترین تمرین!

با اینکه ما می توانیم تنظیمات دلخواه خود را در هر زمانی تغییر دهیم، یک تمرین خوب این است که وقتی از سالیدورک برای مدلسازی پارت ها استفاده می کنیم، از همان ابتدا یک تمپلیت بسازیم. سالیدورک گزینه های BOM و گزینه های Advanced که برای پیکربندی پیش فرض تنظیم کرده ایم را به خاطر می آورد و از آنها در تمپلیت های سند استفاده می کند. این موضوع برای هردوی تمپلیت های پارت و اسمبلی صادق است. 

استفاده از Advanced Options

سه گزینه پیشرفته ی پیکربندی در پایین بخش PropertyManager  از Configuration Properties وجود دارند که در تصویر 11.5 نشان داده شده اند:

گزینه ی Suppress New Features And Mates : این گزینه هر فیچر جدیدی که به دیگر پیکربندی های این پارت اضافه شده است را سرکوب(Suppress) می کند. این گزینه، همچنین باعث می شود هر قیدِ(mate) اسمبلی، که به یک پیکربندی فعال دیگر در یک اسمبلی اضافه شده است، سرکوب(suppress) شود. صرفنظر از این تنظیم، اگر از جدول های طراحی(design tables) استفاده نکنیم، تکیه بر این گزینه‌ها، می تواند مشکل ایجاد کند. اگر بخواهیم گزینه ها را به طور دستی در تعداد زیادی پیکربندی کنترل کنیم، می‌تواند بسیار مستعد خطا باشد. 

من شخصاً آرزو دارم گزینه های فیچرها و قیدها(mate) از یکدیگر جدا باشند، زیرا دوست دارم گزینه ی Suppress Features روشن(on) باشد اما ترجیح می دهم گزینه ی Suppress Mates خاموش(off) باشد. 

گزینه ی Configuration Specific Color : رنگ ها در حقیقت توسط حالت های نمایش(display states) تنظیم می شوند. حالت های نمایش، به نوبه خود می توانند به پیکربندی ها لینک شوند. اگر در مدل‌های پیکربندی‌شده رنگ‌ها را تغییر می‌دهید، باید عادت کنید که از حالت‌های نمایش استفاده کنید و فقط آن‌ها را به پیکربندی‌ها پیوند دهید.

نکته: حالت‌های نمایش(display states)، ترکیب‌های مختلفی از تنظیمات نمایش را برای هر قطعه در یک اسمبلی تعریف می‌کنند.

گزینه ی Add Rebuild On Save Mark: وقتی که این گزینه فعال شود، دفعه ی بعد که مدل ما بازسازی(rebuild) می شود، این پیکربندی نیز بازسازی می شود، خواه فعال باشد یا نه. به طور کلی، ما بازسازی(rebuild) را چیز خوبی می‌دانیم، زیرا باعث می شود تمام رابطه ها و اشکال هندسی، به روز(up-to-date) نگه داشته شوند. اما تنها مشکلی که برای بازسازی ها(rebuilds) وجود دارد این است که آنها می توانند زمان زیادی را صرف کنند. اگر پیکربندی های زیادی داشته باشیم که نیاز به بازسازی داشته باشند، این موضوع بسیار صادق خواهد بود. در چگونگی استفاده از این سوئیچ مراقب باشید. این گزینه همچنین می تواند سایز فایل را افزایش دهد. خیلی اوقات بین گزینه هایی مانند این و برخی از دیگر متغیر ها، نوعی معاوضه وجود دارد. این شما هستید که باید تصمیم بگیرید که کدام یک برای شما با ارزش تر است.